Μπήκα στο χώρο στοιχήματος στα είκοσι τρία. Όχι για τη βόλτα, όχι για την πλάκα. Για το μεροκάματο. Τα φρούτα, τα χαρτιά, τα live γεγονότα – για μένα είναι εργαλεία. Σαν το σφυρί για τον οικοδόμο. Και κάπου εκεί, ανακαλύπτοντας την πλατφόρμα που θα μου επέτρεπε να δουλέψω χωρίς τις κλασικές μαλακίες των φυσικών καζίνο, βρήκα το Vavada casino. Δεν ήταν έρωτας. Ήταν επαγγελματική συμφωνία.

Τα πρώτα μου βήματα; Αποτυχημένα. Όχι επειδή η πλατφόρμα με κλέβει. Αλλά επειδή εγώ ο ίδιος προσπάθησα να της επιβληθώ με τη δύναμη. Ξεκίνησα με άγριο σύστημα διπλασιασμού στη ρουλέτα. Νόμιζα ότι το μαθηματικό χάσμα θα ήταν μικρό. Έχασα χίλια ευρώ σε ένα βράδυ. Κάπνιζα σαν φουγάρο και τα δάχτυλά μου χτυπούσαν το ποντίκι σαν μετρονομοί στον πανικό.

Γύρω στη δεύτερη εβδομάδα, κάθισα και είπα: «Αν είσαι επαγγελματίας, συμπεριφέρσου σαν ένας». Δεν έχει σχέση η τύχη. Η τύχη είναι για τους πελάτες. Εγώ θέλω το κέρδος. Άρχισα να καταγράφω κάθε spin σε ένα τετράδιο. Ώρα, μέγεθος στοιχήματος, πριν από πόσες περιστροφές είχε βγει μπόνους. Πολλοί γελούν όταν το ακούν αυτό. «Είναι RNG, φίλε, είναι τυχαίο». Σαχλαμάρες. Ακόμα και η τυχαιότητα έχει καμπύλες. Εκεί πάτησα.

Τρίτος μήνας. Σηκώνομαι πέντε το πρωί. Το μυαλό μου είναι παγωμένο, χωρίς συναισθήματα. Ανοίγω Vavada casino και πηγαίνω κατευθείαν στο Book of Dead. Δεν με νοιάζει ο θρύλος του παιχνιδιού. Με νοιάζει ο ρυθμός του. Παρατήρησα ότι μεταξύ 5:30 και 7:00 το πρωί, η μεταβλητικότητα γίνεται πιο προβλέψιμη. Όχι πάντα. Αλλά αρκετά συχνά. Ποντάρω 2€ τη φορά. Βγάζω μικρά κέρδη, αποσύρομαι, ξαναμπαίνω. Επαγγελματική ρουτίνα.

Και τότε ήρθε η βραδιά που άλλαξε το ημερολόγιό μου. Παρασκευή βράδυ. Δεκατρείς του μήνα. Ήπια δύο καφέδες. Το σπίτι ήσυχο. Αποφασίζω να αλλάξω παιχνίδι. Πάω στο Sweet Bonanza. Ξέρω ότι το συγκεκριμένο slot είναι δυναμίτης. Στα πρώτα τριάντα λεπτά, τίποτα. Ο λογαριασμός μου πέφτει 150 ευρώ. Μένω ψύχραιμος. Ο επαγγελματίας δεν τρομάζει. Βλέπω ότι τα σύμβολα των βομβών αργούν να ενεργοποιηθούν. Σημαίνει ότι κάτι χτίζεται.

Πενήντα λεπτά αργότερα, πατάω spin με 8€ στοίχημα. Ήταν μια στιγμή. Τα ροδάκια γυρίζουν. Πέφτουν τέσσερις βόμβες. Σκάει το μπόνους. Στην οθόνη, η πολλαπλασιαστική σκάλα ανεβαίνει σαν τρελή. Ξεκινάω με 20 ελεύθερες περιστροφές. Στην έκτη, μαζεύονται σύμβολα λουλουδιών. Τα νούμερα γίνονται χοντρά. Χαμογελώ. Δεν φωνάζω. Απλώς σκύβω πάνω από την οθόνη σαν χαρτοπαίκτης στο πόκερ που κρατάει royal flush. Στο δέκατο γύρο, το σύνολο κερδών αγγίζει τα 4.700€. Αλλά συνεχίζει.

Η τελευταία περιστροφή έβγαλε ένα μοτίβο με μήλα και γλειφιτζούρια. Η μηχανή μέτρησε. 11.240€. Δεν το περίμενα ούτε εγώ. Το σώμα μου έμεινε ακίνητο. Μόνο τα μάτια μου κοιτούσαν τον αριθμό. Κάνω capture την οθόνη. Τσεκάρω ιστορικό συναλλαγών. Όλα καθαρά. Δεν έτρεμα από χαρά. Έτρεμα από τη βεβαιότητα ότι ο επαγγελματισμός μου δούλεψε.

Την επόμενη μέρα, σήκωσα τα χρήματα. Χρειάστηκαν λίγες ώρες. Κανένα δράμα. Ήξερα τι έκανα. Συνέχισα να παίζω την ίδια εβδομάδα. Μικρά ποσά. Όχι απληστία. Η απληστία είναι ο τάφος του επαγγελματία. Μερικοί με ρωτάνε: «Δεν φοβάσαι μην τα χάσεις όλα;». Κοιτάζω και απαντάω ότι φοβάμαι μόνο ένα πράγμα – όταν σταματάω να σκέφτομαι και αρχίζω να ελπίζω. Η ελπίδα είναι για ερασιτέχνες.

Τώρα, κάθε μήνα βγάζω ένα σταθερό εισόδημα. Δεν είναι πλούτος. Είναι περισσότερα από ένας μέσος μισθός. Πληρώνω λογαριασμούς, αγοράζω εξοπλισμό, αφήνω στην άκρη για διακοπές. Το Vavada casino είναι ο συνεργάτης μου. Τον σέβομαι, τον μελετάω, δεν τον εμπιστεύομαι τυφλά. Κάποιες μέρες η ύλη είναι σκληρή. Χάνω. Αλλά ελέγχω το ποσό. Δεν έγινα πλούσιος. Έγινα λειτουργικός. Και αυτό, για κάποιον που ξεκίνησε χάνοντας χίλια ευρώ σε μια νύχτα, είναι μεγαλύτερη νίκη και από τα έντεκα χιλιάρικα. Κλείνω τον υπολογιστή, βάζω έναν καφέ και λέω μέσα μου: Αύριο πάλι στην ώρα μου. Σαν δουλειά. Χωρίς νεύρα. Χωρίς δάκρυα. Απλά μαθηματικά και τσιγάρο.