O vaxtlar həyatım elə qarışıq idi ki, heç nəyə vaxtım yox idi, amma yenə də heç nə etmirdim. İşdən çıxarılmışdım, kirayəni ödəyə bilmirdim, telefonuma gələn zənglərə cavab vermək istəmirdim. Yatağımdan çölə çıxmaq belə mənə dağları aşmaq kimi gəlirdi. Bir gecə telefonumda mostbet daxil ol yazısını görəndə heç nə düşünmədim, sadəcə barmağımı toxundurdum. Nə itirəcəyim vardı ki? Hər şeyimi artıq itirmişdim. Ekran açıldı, qarşıma oyunlar çıxdı, rəngli düymələr, parıldayan işıqlar. Elə bil içəri addım atan kimi bütün problemlərim arxada qaldı. O gecə mostbet daxil ol və bir neçə manat qoyub oynamağa başladım. İlk cəhdimdə uduzdum, sonra bir daha, bir daha. Amma nədənsə əsəbləşmədim. Çünki o anlarda beynimdəki o səslər susurdu — kirayə, borclar, utanc, tənhalıq. Hamısı yox olurdu.

Səhər açılana qədər oyunda qaldım. Gözlərim yanırdı, amma mənə elə gəlirdi ki, nəhayət nəfəs ala bilirəm. Ertəsi gün yenə mostbet daxil ol etdim, bu dəfə bir az fərqli oyun seçdim. Bir neçə gün belə davam etdi. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma əsas məsələ pul deyildi — mənə elə gəlirdi ki, o ekranın arxasında başqa bir dünya var, orada mənim problemlərim yoxdur. Bir axşam, artıq hər şeydən bezmişdim, qalan son pulumu da oyuna qoydum. Düşünürdüm ki, bəlkə bu dəfə udum, bəlkə hər şey düzələr. Ududum. O qədər uddum ki, özüm də inanmadım. Ekranda rəqəmlər artırdı, ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. Əllərim əsirdi. O an anladım ki, mən əslində uduşdan deyil, o hissdən asılı olmuşam — gözləmə, həyəcan, nəticə. Amma bu dəfə nəticə həqiqətən yaxşı oldu.

Bir neçə gün sonra həmin pulla kirayəni ödədim. Borclarımın bir hissəsini bağladım. Anam zəng edəndə ilk dəfə utanmadan danışdım. Deyəsən, səsimdəki o yorğunluq yox olmuşdu. Təbii ki, hər şey bir anda düzəlmədi. Hələ də iş axtarırdım, hələ də bəzi gecələr yuxuya gedə bilmirdim. Amma mostbet daxil ol edəndə artıq qaçmaq istəmirdim. Sadəcə bir neçə dəqiqəliyinə də olsa, beynimi sakitləşdirmək üçün girirdim. Bəzən bir manat belə qoymadan sadəcə oyunlara baxırdım. Elə bil televizora baxırdım, amma daha maraqlı idi. Bir dəfə elə oldu ki, oyunda böyük məbləğ uddum, amma dərhal çıxarmadım. Düşündüm ki, bəlkə bir daha oynayım. Ududum. Sonra bir daha. Sonda uduşun yarısını itirdim. Amma gülməli tərəfi bu idi — mən buna görə özümə hirslənmədim. Sadəcə güldüm. Çünki artıq bilirdim ki, bu sadəcə oyun. Həyat deyil. Həyat daha qarışıq, daha ağrılı, amma eyni zamanda daha realdır.

İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, o gecə mostbet daxil ol etməsəydim, bəlkə də heç vaxt özümü bu qədər yaxşı başa düşməzdim. Mən qaçan adam idim. Problemdən yox, özümdən qaçırdım. Oyun mənə sadəcə bir fasilə verdi — nəfəs almaq üçün. Bəzən elə olur ki, insanın ən böyük qələbəsi sadəcə bir gecəni keçirmək olur. Mənim üçün o qələbə mostbet daxil ol ekranında başladı. İndi hər dəfə ora girəndə xatırlayıram ki, mən artıq qaçmıram. Sadəcə oynayıram. Və bu, böyük fərqdir.