Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό από ένα διαμέρισμα γεμάτο κούτες που δεν έχεις κουράγιο να ανοίξεις. Ο χωρισμός είχε αφήσει πίσω του όχι μόνο σπασμένα πιάτα αλλά και μια σιωπή που βούιζε στ' αυτιά μου. Κάθε βράδυ γύριζα σπίτι και το μόνο που άκουγα ήταν ο θόρυβος του ψυγείου. Έτσι, ψάχνοντας κάτι, οτιδήποτε, να γεμίσει αυτό το κενό, έπεσα πάνω σε ένα banner για διαδικτυακά παιχνίδια. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Έκανα vavada sign up μέσα σε δύο λεπτά, σαν να έκλεινα ραντεβού με έναν άγνωστο που δεν είχα καμία όρεξη να γνωρίσω. Ήταν απλώς ένα κλικ. Ένα κλικ που υποσχόταν να με πάει κάπου αλλού, μακριά από την πραγματικότητα που με είχε στριμώξει στον καναπέ.

Τις πρώτες μέρες δεν κατάλαβα τι έκανα. Πάταγα κουμπιά σαν υπνοβάτης. Οι πρώτες καταθέσεις ήταν μικρές, σχεδόν δειλές. Έχασα, φυσικά. Έχασα με έναν τρόπο που δεν πονούσε, γιατί τα ποσά ήταν αστεία. Ήταν σαν να πλήρωνα εισιτήριο για έναν κινηματογράφο που έπαιζε μια ταινία χωρίς υπότιτλους. Δεν καταλάβαινα τους κανόνες, δεν ήξερα τι είναι το RTP, δεν με ένοιαζε. Το μόνο που ήθελα ήταν να μην ακούω τη σιωπή. Και τότε, μια Τρίτη βράδυ, ενώ έξω έβρεχε και το κινητό μου είχε μείνει από μπαταρία, αποφάσισα να παίξω ένα φρουτάκι. Όχι γιατί περίμενα να κερδίσω, αλλά γιατί δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω. Το ποντίκι έτρεμε ελαφρώς, ή μήπως έτρεμα εγώ;

Και ξαφνικά, οι γραμμές γέμισαν φρούτα. Κεράσια, λεμόνια, καμπάνες. Ο ήχος ήταν εκκωφαντικός μέσα στο άδειο δωμάτιο. Κέρδισα. Όχι πολλά, αλλά αρκετά για να πληρώσω το ρεύμα και να πάρω δύο πίτσες. Γέλασα μόνος μου, κάτι που δεν είχα κάνει εδώ και μήνες. Ήταν ένας ήχος παράξενος, σαν να ξέχναγα πώς ακουγόταν η φωνή μου. Την επόμενη μέρα ξαναμπήκα. Και την μεθεπόμενη. Δεν έγινα ξαφνικά πλούσιος, ούτε έχασα το μυαλό μου. Αλλά ανακάλυψα κάτι περίεργο: όταν έπαιζα, το μυαλό μου δεν μπορούσε να τρέξει πίσω στο παρελθόν. Δεν μπορούσε να αναλύσει γιατί με άφησε, γιατί δεν με πήρε τηλέφωνο, γιατί οι φίλοι μας διάλεξαν πλευρά. Το μυαλό μου ήταν απασχολημένο με νούμερα, με πιθανότητες, με το επόμενο spin. Ήταν μια απόδραση, μια μικρή τρύπα στον τοίχο της καθημερινότητας απ' όπου έμπαινε λίγο φως.

Με τον καιρό, έμαθα να μην παίζω σαν απελπισμένος. Έμαθα να βάζω όρια. Ένα βράδυ, θυμάμαι, είχα κερδίσει ένα σεβαστό ποσό σε ένα παιχνίδι με κάρτες. Δεν το πίστευα. Κοιτούσα την οθόνη και περίμενα να εξαφανιστεί. Αλλά ήταν εκεί. Έκλεισα τον υπολογιστή, πήρα τα χρήματα και πήγα σε ένα ταξίδι μόνος μου στην Πελοπόννησο. Δεν το είπα σε κανέναν. Ήταν το πρώτο πράγμα που έκανα για μένα, χωρίς να ζητήσω άδεια από την θλίψη μου. Στο ξενοδοχείο, το βράδυ, άνοιξα πάλι το laptop. Δεν έπαιξα πολύ. Απλώς μπήκα, έκανα vavada sign up από περιέργεια σε ένα νέο παιχνίδι, και μετά το έκλεισα. Κατάλαβα ότι δεν με κρατούσε το παιχνίδι. Με κρατούσε η ιδέα ότι μπορούσα να ελέγξω κάτι, έστω και για λίγο.

Οι μήνες πέρασαν. Η ζωή μου δεν άλλαξε μαγικά. Ακόμα είχα τις κούτες, ακόμα είχα τα βράδια που ένιωθα μόνος. Αλλά είχα βρει έναν περίεργο φίλο σε αυτό το site. Δεν ήταν φίλος με την κλασική έννοια. Δεν μιλούσαμε. Αλλά ήταν εκεί, διαθέσιμος, χωρίς ερωτήσεις. Μερικές φορές έμπαινα μόνο και μόνο για να χαζέψω τα παιχνίδια, να δω τους τροχούς να γυρίζουν. Ήταν σαν να βλέπω ενυδρείο. Ηρεμιστικό. Κάποια στιγμή, ένα βράδυ με καταιγίδα, έπαιξα ένα τουρνουά. Δεν είχα ιδέα τι έκανα, αλλά κατάφερα να φτάσω στην τρίτη θέση. Το έπαθλο ήταν μικρό, αλλά η ικανοποίηση ήταν τεράστια. Ένιωσα σαν να είχα κερδίσει κάτι πιο σημαντικό από χρήματα. Είχα κερδίσει λίγη από την αυτοπεποίθηση που είχα χάσει.

Τώρα, κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι το vavada sign up ήταν απλώς μια πράξη απόγνωσης. Αλλά μέσα από αυτή την απόγνωση, βρήκα μια διέξοδο. Δεν έγινα τζογαδόρος. Δεν κατέστρεψα τη ζωή μου. Αντίθετα, έμαθα να παίζω με τα όρια μου, να σταματώ όταν πρέπει, να χαίρομαι τη στιγμή. Και το πιο σημαντικό: έμαθα ότι η πραγματικότητα δεν είναι τόσο τρομακτική όταν την αντιμετωπίζεις με ένα διάλειμμα πού και πού. Το παιχνίδι δεν μου έλυσε τα προβλήματα. Αλλά μου έδωσε τον χρόνο και τον χώρο να αναπνεύσω. Και μερικές φορές, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις. Έτσι, χαμογελάω τώρα. Όχι επειδή κέρδισα, αλλά επειδή έμαθα να χάνω χωρίς να χάνομαι.